Η αγάπη έχει αμέτρητους ορισμούς και μορφές. Ωστόσο, εδώ αναφερόμαστε σε μια πολύ συγκεκριμένη μορφή: την αγάπη χωρίς προσδοκίες. Εκείνη την αγάπη που θέλεις ο άλλος να είναι καλά και πραγματικά ευτυχισμένος, χωρίς να περιμένεις κάτι σε αντάλλαγμα. Την αγάπη που εύχεσαι με όλη σου την ψυχή να ευημερεί ο άλλος, ακόμη και αν δε βρίσκεται πλέον μέσα στη ζωή σου.
Η αγάπη δε χρειάζεται να έχει πάντα ταυτότητα ή να στρέφεται προς συγκεκριμένο πρόσωπο. Μπορεί να υπάρχει «εκ του μηδενός». Η αληθινή αγάπη δε χρειάζεται τίποτα για να υπάρξει. Ίσως μάλιστα αυτή να είναι και η πιο καθαρή της μορφή: ένα «τίποτα» μέσα από το οποίο γεννιούνται τα πάντα. Ο ίδιος ο Θεός, για όσους πιστεύουν, είναι αγάπη: μια αθόρυβη παρουσία που σου θυμίζει την αξία σου στις πιο δύσκολες στιγμές.
Αγάπη είναι να εύχεσαι και να προσεύχεσαι ο άλλος να είναι καλά, να συγκινείσαι μέχρι δακρύων για την ευτυχία του, γιατί πιστεύεις πώς το αξίζει, όπως όλοι το αξίζουν, ανεξάρτητα από τα λάθη ή τις αμαρτίες τους. Είναι η ικανότητα να συγχωρείς και να αγαπάς αληθινά, χωρίς όρους και χωρίς απαιτήσεις.
Βέβαια, δεν είναι κακό να ενοχλείσαι όταν βλέπεις ανθρώπους να κρίνουν εύκολα, να ειρωνεύονται ή να συμπεριφέρονται με μικρότητα. Όσο ζεις μέσα στον κόσμο, τόσο περισσότερο χρειάζεται να μάθεις να συγχωρείς τις αδυναμίες και τις ατέλειες των άλλων. Και όμως, μεταξύ μας, δεν είναι διόλου παράξενο που πολλοί άνθρωποι καταλήγουν να αναζητούν τη μοναξιά, γιατί η μέση ανθρώπινη συμπεριφορά τείνει προς την αυστηρή κριτική και τη δυσκολία στη συγχώρεση.
Το ζητούμενο, λοιπόν, είναι η αγάπη που δίνεται χωρίς όρους. Η αγάπη που επιλέγεις κάθε μέρα, ακόμη και όταν ο κόσμος γύρω σου μοιάζει σκληρός. Η αγάπη που δεν περιμένει, παρά μόνο προσφέρει.
