Ο Σωκράτης και ο Ιησούς Χριστός: στέκονται στο κατώφλι της ιστορίας,
ο ένας εκπρόσωπος της ανθρώπινης σοφίας, ο άλλος της θεϊκής αγάπης.
Και όμως, όσο μοιάζουν στη μοίρα τους, και οι δύο καταδικάστηκαν άδικα, τόσο διαφέρουν στο πνεύμα με το οποίο έζησαν και πέθαναν.
Ο Σωκράτης μιλούσε αδιάκοπα.
Η ζωή του ήταν ένας διάλογος με τους ανθρώπους, μια αναζήτηση της αλήθειας μέσα από τη λογική και τη σκέψη. Zούσε για τη γνώση.
Μιλούσε σε αγορές, δρόμους και σπίτια, προσπαθώντας να αφυπνίσει τις ψυχές των άλλων με ερωτήσεις.
Ο θάνατός του ήταν ήρεμος, σχεδόν φιλοσοφικός.
Πήρε το κώνειο όπως παίρνει κάποιος ένα ποτήρι νερό.
Η λογική του δε λύγισε; στάθηκε μέχρι το τέλος κύριος του εαυτού του.
Ο Ιησούς, αντίθετα, σιωπά.
Μπροστά στους κατηγόρους Του, δεν προσπαθεί να αποδείξει τίποτα.
Δεν επιχειρηματολογεί; αγαπά.
Δεν υπερασπίζεται τον εαυτό Του; συγχωρεί.
Η δύναμή Του δεν είναι η λογική, αλλά η σιωπηλή ταπείνωση.
Ο Σωκράτης μιλά για την αλήθεια.
Ο Ιησούς είναι η Αλήθεια.
Ο ένας δείχνει τον δρόμο με λόγια, ο άλλος τον περπατά με το αίμα Του.
Ο Σωκράτης πίστευε πως η αλήθεια βρίσκεται στη σκέψη.
Ο Ιησούς μάς έδειξε πως η αλήθεια βρίσκεται στην καρδιά.
Ο λόγος του ενός φωτίζει το νου, η σιωπή του άλλου μεταμορφώνει την ψυχή.
Ίσως γι’ αυτό ο Σωκράτης «αναστήθηκε» στη μνήμη των ανθρώπων ως ιδέα,
ενώ ο Ιησούς αναστήθηκε αληθινά, γιατί ο λόγος Του δεν έμεινε θεωρία; έγινε αγάπη.
➡️ Ο Σωκράτης μας έμαθε να μιλάμε για την αλήθεια;
ο Ιησούς μάς δίδαξε να τη ζούμε.
