Έχεις σκεφτεί ποτέ πώς η ίδια η δημιουργία ξεκινά από μια σκέψη; Η σκέψη είναι η σύλληψη; μέσα από τις σκέψεις μας το άμορφο αποκτά κατεύθυνση. Κάθε ανθρώπινη δημιουργία, μικρή ή μεγάλη, ξεκινά με τον ίδιο τρόπο: μια σπίθα συνείδησης, μια ιδέα, μια πρόθεση.
Η Λέξη είναι η επόμενη ιερή κίνηση. Είναι η δημιουργία που αρχίζει να παίρνει μορφή. Η σκέψη, εκφρασμένη μέσα από τον λόγο, αποκτά υπόσταση στον κόσμο. Η λέξη είναι η γέφυρα ανάμεσα στο αόρατο και στο ορατό, στο πνεύμα και στην ύλη. Δεν είναι τυχαίο ότι το Ευαγγέλιο ξεκινά με τη φράση: «Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος». Γιατί χωρίς λόγο, η σκέψη μένει άμορφη, αδύναμη, ανεκδήλωτη. Η λέξη είναι η στιγμή που η ιδέα “γεννιέται” μέσα στην πραγματικότητα.
Κι έπειτα έρχεται η Πράξη; η εμπειρία. Είναι το στάδιο όπου η δημιουργία ολοκληρώνεται. Εκεί, ό,τι συλλήφθηκε και ειπώθηκε, γίνεται γεγονός. Ο άνθρωπος πράττει και μέσα στην πράξη συναντά το αποτέλεσμα της δικής του σκέψης. Είναι η στιγμή που η θεωρία συναντά το σώμα, που το πνεύμα αποκτά αφή, κίνηση, παρουσία.
Η σκέψη χωρίς λέξη είναι σιωπή. Η λέξη χωρίς πράξη είναι σκιά. Και η πράξη χωρίς σκέψη είναι κίνηση χωρίς προσανατολισμό. Μόνο όταν τα τρία ενώνονται, ο άνθρωπος γίνεται πραγματικά δημιουργός. Μόνο τότε η πρόθεσή του έχει δύναμη και μορφή.
Κάθε τι που υπάρχει γύρω μας, ένα ποίημα, ένα τραγούδι, ένα σπίτι, μια πράξη καλοσύνης, έχει περάσει από αυτά τα τρία στάδια. Πρώτα γεννήθηκε στη σκέψη, μετά ειπώθηκε, και τέλος έγινε πράξη. Στην καθημερινότητα, αυτός ο κύκλος είναι συνεχής και αόρατος, μα συνιστά τον ρυθμό της ίδιας της ζωής.
Όταν ο άνθρωπος σκέφτεται με καθαρότητα, μιλά με αλήθεια και πράττει με αγάπη, τότε δημιουργεί με ιερό τρόπο. Κάθε σκέψη γίνεται προσευχή, κάθε λέξη ευλογία, κάθε πράξη συμμετοχή στο θαύμα της ύπαρξης. Είναι τότε που η δημιουργία παύει να είναι απλώς εργαλείο και γίνεται μυστήριο.
Ίσως, τελικά η πιο μεγάλη ευθύνη του ανθρώπου να είναι να διατηρεί αγνή τη σκέψη, αληθινή τη λέξη και δίκαιη την πράξη. Γιατί τότε δεν είναι απλώς ένας δημιουργός μέσα στον κόσμο, αλλά συνδημιουργός του κόσμου. Και εκεί, στην ενότητα αυτών των τριών, η ζωή αποκτά ξανά τον ιερό της ρυθμό: σύλληψη, δημιουργία, εμπειρία; σκέψη, λέξη, πράξη.
