Στη Γένεση, διαβάζουμε ότι ο Θεός έπλασε τον Αδάμ από το χώμα της γης.
«Καὶ ἔπλασεν ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον χοῦν ἀπὸ τῆς γῆς, καὶ ἐνεφύσησεν εἰς τὸ πρόσωπον αὐτοῦ πνοὴν ζωῆς.» (Γένεση 2:7)
Αλλά όταν ήρθε η ώρα να δημιουργήσει την Εύα, δεν το έκανε με τον ίδιο τρόπο.
«Καὶ ἔλαβεν μίαν τῶν πλευρῶν αὐτοῦ καὶ ἀνέπλησεν σάρκα ἀντ’ αὐτῆς.» (Γένεση 2:21)
Γιατί;
Γιατί η γυναίκα δε φτιάχτηκε απλώς για να υπάρχει δίπλα στον άνδρα,
φτιάχτηκε μέσα από αυτόν,
για να υπάρχει μαζί του.
Όχι από το κεφάλι, για να μην τον εξουσιάζει
Ούτε από τα πόδια, για να μην την πατά.
Η Παράδοση λέει πως ο Θεός δεν πήρε κόκκαλο από το κεφάλι του Αδάμ,
ώστε η γυναίκα να μην είναι πάνω από τον άνδρα.
Ούτε από τα πόδια του,
ώστε ο άνδρας να μην τη θεωρεί κατώτερη.
Πήρε από το πλευρό,
για να είναι δίπλα του.
Κοντά στην καρδιά, για να είναι αγαπημένη.
Κάτω από το χέρι, για να είναι προστατευμένη.
Ο Θεός δεν ήθελε δύο ίδιους ανθρώπους
ήθελε δύο που συμπληρώνουν ο ένας τον άλλον.
Όταν ο Αδάμ είδε την Εύα, είπε:
«Αυτή είναι οστό από τα οστά μου και σάρκα από τη σάρκα μου.» (Γένεση 2:23)
Δεν είπε “μια άλλη”, είπε “μέρος από εμένα”.
Και έτσι, από την αρχή της δημιουργίας,
ο Θεός φανέρωσε ότι ο άνθρωπος δεν είναι ολόκληρος μόνος του.
Χρειάζεται τον άλλον για να γίνει πλήρης.
Η σχέση τους δεν είναι σχέση εξουσίας,
αλλά κοινής ύπαρξης,
όπως ο Χριστός και η Εκκλησία στην Καινή Διαθήκη:
«Ἔσονται οἱ δύο εἰς σάρκα μίαν.» (Εφεσίους 5:31)
