Ξέρεις, οι περισσότεροι νομίζουμε πως η ζωή είναι κάτι που πρέπει να ανακαλύψουμε.
Πως κάπου εκεί έξω υπάρχει ένας “σκοπός”, έτοιμος να τον βρούμε, αν ψάξουμε αρκετά.
Αλλά ίσως να μην είναι έτσι.
Ίσως, η ζωή να μην περιμένει να την ανακαλύψουμε.
Ίσως, περιμένει να τη δημιουργήσουμε.
Όταν προσευχόμαστε, δε ζητάμε απλώς.
Δημιουργούμε.
Η προσευχή είναι η πράξη με την οποία το άυλο γίνεται απτό,
μια σιωπηλή συμφωνία ανάμεσα στην ψυχή και στον Θεό.
Η προσευχή δεν αλλάζει τον Θεό, αλλάζει εμάς.
Μάς μεταμορφώνει από θεατές της ζωής σε συν δημιουργούς της.
Είναι η στιγμή που σταματάμε να ρωτάμε “ποιος είμαι;”
και αρχίζουμε να χτίζουμε το “ποιος θέλω να γίνω”.
Η ζωή δεν είναι ένας χάρτης που πρέπει να διαβαστεί.
Είναι ένας καμβάς που περιμένει τα χρώματά μας.
Κάθε σκέψη, κάθε λόγος, κάθε προσευχή;
είναι πινελιά.
Κάποιοι λένε πως η προσευχή είναι φυγή από την πραγματικότητα.
Όμως το αντίθετο συμβαίνει:
είναι επιστροφή στην αληθινή πραγματικότητα,
εκεί όπου η ψυχή θυμάται ότι μπορεί να δημιουργεί.
Η προσευχή είναι το «γενηθήτω φως» μέσα μας.
Είναι η στιγμή που το άμορφο παίρνει μορφή.
Όταν λέμε «Θεέ μου, βοήθησέ με να αγαπήσω»,
εκείνη τη στιγμή η αγάπη γεννιέται.
➡️ Η ζωή δεν ανακαλύπτεται, δημιουργείται.
Και κάθε φορά που προσεύχεσαι,
ο Θεός ζωγραφίζει μαζί σου.
