Ζούμε σε μια εποχή που ο άνθρωπος δε λατρεύει πια τον Θεό αλλά τον εαυτό του.
Και αυτό είναι ίσως η πιο ύπουλη μορφή ειδωλολατρίας: η ανθρωπολατρεία.
Η πίστη μετατράπηκε σε αυτοπροβολή, το “ευχαριστώ” σε “μου αξίζει”, και η πνευματικότητα σε διακόσμηση βιτρίνας.
Στον παγανισμό, οι άνθρωποι λάτρευαν πολλούς θεούς; τη φύση, τον ήλιο, το φεγγάρι, τη γη, τα πνεύματα.
Σήμερα, απλώς αλλάξαμε τα ονόματα.
Τους λέμε “επιτυχία”, “ομορφιά”, “φήμη”, “δίκτυα”, “εγώ”.
Αντί να θυσιάζουμε ζώα στα είδωλα, θυσιάζουμε την ψυχή μας στην εικόνα μας.
Η ανθρωπολατρεία είναι ο σύγχρονος παγανισμός.
Δεν έχει ναούς — έχει καθρέφτες.
Και σε αυτούς, προσευχόμαστε κάθε μέρα.
Για παράδειγμα, το Halloween έχει ρίζες χιλιάδες χρόνια πριν τον Χριστιανισμό, στις παγανιστικές γιορτές των Κελτών. Η γιορτή λεγόταν Samhain (προφέρεται “σάου-ιν”) και γιορταζόταν το βράδυ της 31ης Οκτωβρίου.
Ήταν η τελευταία μέρα του χρόνου για τους αρχαίους Κέλτες. Πίστευαν πώς αυτή τη μέρα άνοιγε το πέπλο ανάμεσα στους ζωντανούς και τους νεκρούς. Οι άνθρωποι άναβαν φωτιές, φορούσαν μάσκες για να διώξουν τα “κακά πνεύματα”, και πρόσφεραν φαγητό για να καλοπιάσουν τις ψυχές που επέστρεφαν. Ήταν, δηλαδή, μια τελετή φόβου και εξιλέωσης.
Αιώνες αργότερα, η Καθολική Εκκλησία προσπάθησε να “εκχριστιανίσει” τη γιορτή,
τοποθετώντας την 1η Νοεμβρίου ως την Ημέρα των Αγίων Πάντων (All Hallows’ Day).
Έτσι λοιπόν το βράδυ της 31ης Οκτωβρίου έγινε γνωστό ως All Hallows’ Eve, που με τα χρόνια έγινε Halloween.
Όμως το πνεύμα της αρχαίας γιορτής δε χάθηκε.
Οι μάσκες, τα φαντάσματα, τα σύμβολα του θανάτου και του τρόμου παρέμειναν,
ντυμένα με χιούμορ και εμπορικότητα.
Μόνο που πίσω από τη διασκέδαση,
παραμένει το ίδιο αρχαίο μήνυμα: η γοητεία του σκοτεινού.
Δεν είναι κακό να χαίρεσαι, να ντύνεσαι, να γελάς.
Το πρόβλημα είναι όταν ο άνθρωπος παίζει με το σκοτάδι χωρίς να καταλαβαίνει ότι κάποια πράγματα δεν είναι παιχνίδι.
Όταν ο θάνατος γίνεται “μόδα” και ο φόβος “διασκέδαση”, τότε ο πολιτισμός αρχίζει να ξεχνά τι είναι ιερό.
Το Halloween δεν είναι απλώς μια γιορτή; είναι ένα καθρέφτισμα του κόσμου μας.
Ενός κόσμου που διασκεδάζει με τους φόβους του, αλλά έχει ξεχάσει πώς να προσεύχεται.
Η ανθρωπολατρεία και ο παγανισμός δεν καίνε πια θυμίαμα —
καίνε την πίστη και την ντρέπονται.
➡️ Όταν ο άνθρωπος λατρεύει τον εαυτό του, ο Θεός σιωπά.
Και τότε, τα προσωπεία παίρνουν τη θέση των προσώπων.
