Στη δημοφιλή ιαπωνική σειρά ανιμέ Demon Slayer, ο Tanjiro Kamado διαθέτει μια σπάνια ικανότητα: μπορεί να μυρίζει τους δαίμονες. Δεν πρόκειται απλώς για μια υπεράνθρωπη αίσθηση αλλά για μια μορφή πνευματικής διάκρισης. Η όσφρηση του Τάντζιρο μοιάζει να αγγίζει όχι το σώμα αλλά την ψυχή, αναγνωρίζοντας τη βαριά οσμή του φόβου και του μίσους που έχει κυριεύσει τους δαίμονες.
Όταν πλησιάζει έναν δαίμονα, συχνά αντιλαμβάνεται κάτι βαθύτερο: μια οσμή θλίψης, απελπισίας, μια μνήμη ανθρώπινη που δεν έχει σβήσει ακόμη. Αυτή η ευαισθησία τον καθιστά όχι μόνο κυνηγό αλλά και συμπονετικό μάρτυρα της πτώσης.
Στη χριστιανική παράδοση, η αμαρτία περιγράφεται συχνά ως μια «απόσταση από την αγάπη του Θεού». Δεν είναι τυχαίο ότι στην εικονογραφία και στα κείμενα των Πατέρων, η αγιότητα αποδίδεται ως «ευωδία», ενώ η αμαρτία έχει «δυσώδη» χαρακτήρα. Ο Παύλος μιλά για την «ευωδία του Χριστού» (Β΄ Κορ. 2:15), μια πνευματική οσμή που μαρτυρεί παρουσία ζωής και αγάπης. Ο Τάντζιρο, χωρίς να το γνωρίζει, κινείται μέσα σ’ αυτή την αλληγορία: διακρίνει τους δαίμονες γιατί αυτοί φέρουν την οσμή του φόβου, την απουσία της αγάπης.
Ο φόβος είναι πάντοτε η ρίζα της απόγνωσης. Οι δαίμονες του Demon Slayer δεν είναι πλάσματα μονοδιάστατου κακού μα ψυχές που κάποτε υπήρξαν ανθρώπινες, αλλά υποχώρησαν στον τρόμο της απώλειας και της ενοχής. Ο Τάντζιρο μυρίζει αυτόν τον τρόμο, τον αναγνωρίζει, και γι’ αυτό μπορεί να τους πολεμήσει χωρίς να τους μισεί. Αυτή η στάση θυμίζει τη χριστιανική έννοια της αγάπης προς τον πλησίον; ακόμη και αν ο άλλος είναι «χαμένος». Δε μάχεται για εκδίκηση, αλλά για λύτρωση.
Μπορούμε να το δούμε και ως μια ποιητική αναλογία για τον άνθρωπο της πίστης. Όσο περισσότερο πλησιάζει κανείς την αγάπη, τόσο καθαρότερα διακρίνει το κακό, όχι με θυμό, αλλά με κατανόηση. Ο άνθρωπος που αγαπά δεν τυφλώνεται από φόβο. Και ο Τάντζιρο, ακόμη και μέσα στις πιο σκοτεινές μάχες, δεν αφήνει τον φόβο να τον κυβερνήσει; η αγάπη του για την οικογένειά του, για την αδελφή του, τον κρατά προσανατολισμένο. Αυτή η αγάπη γίνεται η εσωτερική του «ευωδία» που απωθεί τη δυσωδία του κακού.
Το Demon Slayer μπορεί να μοιάζει ένα έργο δράσης, αλλά στο βάθος του είναι μια παραβολή για τη μεταμόρφωση της ψυχής. Οι δαίμονες είναι οι φόβοι μας, τα τραύματά μας, οι στιγμές που χάσαμε την πίστη στην αγάπη. Και ο Τάντζιρο είναι η φωνή της συνείδησης που επιμένει να «μυρίζει» την ελπίδα εκεί όπου όλα φαίνονται χαμένα. Η μύτη του δεν εντοπίζει μόνο τον εχθρό αναζητά το ίχνος του ανθρώπινου μέσα στο δαιμονικό.
Ίσως, τελικά αυτή να είναι η βαθύτερη νίκη: όχι να εξοντώσεις το σκοτάδι, αλλά να το αναγνωρίσεις ως έλλειψη φωτός; να νιώσεις, όπως ο Τάντζιρο, ότι κάθε οσμή κακού είναι απλώς απόσταση από την αγάπη, και κάθε ευωδία είναι η παρουσία της.
